Taneczne szaleństwa XX wieku

Dlaczego dekady sprawdzają się na scenie

Rewia przenosząca widzów przez XX wiek ma w sobie gotową strukturę. Niemal każda dekada miała taniec, który podejmowała młodzież, o który martwili się starsi i który dziś rozpoznaje każdy. Kostium wykonuje połowę pracy: sukienka z frędzlami mówi „lata 20." zanim ktokolwiek się poruszy, a rozszerzane spodnie mówią „lata 70.". Odrobina wiedzy o każdym z tych szaleństw sprawia, że numery łatwiej umiejscowić. Poniższe informacje to ogólna historia, zaczerpnięta z artykułów Wikipedii o poszczególnych tańcach; wybór i kolejność numerów w każdym przedstawieniu są indywidualne. Czytaj to jako przewodnik po wieczorze: kilka wskazówek, czego słuchać i na co patrzeć, aby każda zmiana kostiumu i muzyki podpowiadała, gdzie mniej więcej na tanecznym parkiecie stulecia się znalazłeś.

Charleston

Charleston nosi nazwę od portowego miasta Charleston w Karolinie Południowej. Jego rytm trafił do głównego nurtu muzyki tanecznej za sprawą melodii z 1923 roku – „The Charleston” autorstwa kompozytora i pianisty Jamesa P. Johnsona, pochodzącej z broadwayowskiego spektaklu Runnin' Wild. Taniec ten prawdopodobnie wyewoluował ze starszych afroamerykańskich tańców rywalizacyjnych, a w Harlemie przybrał formę szybkiego kroku z kopnięciami i stopami wyrzucanymi naprzód i w tył. Szczyt popularności osiągnął w latach 1926–1927. Na scenie wypatrujcie kołyszących się kolan, kopiących obcasów i fruwających frędzli z koralików.

Swing i Lindy Hop

Swing rozwijał się równolegle ze swingowym stylem jazzu w latach dwudziestych i czterdziestych XX wieku. Setki stylów pojawiały się i odchodziły; najlepiej znanym dziś jest Lindy Hop, zrodzony w afroamerykańskich społecznościach Harlemu w 1928 roku. Łączy taniec w parach i solo, a jego charakterystycznym elementem jest swingout, przenoszący partnerów między otwartą pozycją z dłońmi splecionymi w uścisku a pozycją zamkniętą. Jitterbug stał się zbiorczym określeniem tych szybkich, żywiołowych tańców. Na scenie swingowe numery to pary, obroty i podnoszenia.

Rock and roll

Rock and roll ukształtował się w Ameryce na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, łącząc rhythm and blues z gospel, jazzem, boogie-woogie i country, a swoją nazwę zyskał w 1954 roku. Jego backbeat, zwykle wybijany na werblu, uczynił go przede wszystkim muzyką taneczną. Nastolatki uznały ten rytm za idealny do odrodzenia jitterbuga z lat wielkich orkiestr, a na szkolnych potańcówkach i prywatkach w piwnicach rodziły się kolejne szaleństwa taneczne. Rozkloszowane spódnice i szybka praca stóp to charakterystyczny wygląd tej epoki.

Twist

Twist zainspirowany rock and rollem stał się światową modą od 1959 roku do wczesnych lat sześćdziesiątych. Wersja „The Twist” w wykonaniu Chubby'ego Checkera dotarła na pierwsze miejsce list przebojów w 1960 roku, a ponownie w 1962. Kroki są proste: stopy rozstawione na szerokość ramion, biodra, tułów i nogi obracają się razem na palcach stóp, ramiona wyciągnięte i niemal nieruchome. Magazyn „Time” zauważył, że tancerze ledwo się dotykają. To najłatwiejsza do rozpoznania dekada, nawet z tylnych rzędów sali.

Disco

Disco wyłoniło się z amerykańskiego życia nocnego późnych lat 60. XX wieku, oparte na rytmie four-on-the-floor, synkopowanych liniach basowych, smyczkach i instrumentach dętych. Same discothèques były w większości francuskim wynalazkiem. Do października 1975 roku Hustle rządził na parkiecie, a film Saturday Night Fever z 1977 roku przeniósł taniec disco do mainstreamu. Wygląd jest nie do pomylenia: kule lustrzane, migające kolorowe światła i stroje skrojone z myślą o swobodzie ruchu. Kule lustrzane i migające kolory to jego znak rozpoznawczy.

Pop i koniec stulecia

Pop w swojej współczesnej formie datuje się na połowę lat 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, a przez pewien czas oznaczał mniej więcej to samo co rock and roll. Później zaczął oznaczać muzykę z powtarzalnymi refrenami, chwytliwymi hookami i tempami stworzonymi do tańca, czerpiącą z rocka, dance i stylów latynoskich. To sprawia, że ostatnie dekady stulecia w rewii są najbardziej różnorodne: choreografia teledysków, układy grupowe i wielkie numery wokalne. Praktyczny przewodnik obejmuje sam wieczór.

Czytaj dalej: Praski pokaz kabaretowy: czy warto?