Kabaret i rewia — wyjaśnienie

Dwa słowa, często mylone

Kabaret i rewia nakładają się na siebie, a wiele show używa obu tych słów. Kabaret to szeroko pojęta rozrywka teatralna z muzyką, śpiewem, tańcem, recytacją lub dramatem, wystawiana tam, gdzie publiczność siedzi przy stolikach, często jedząc lub pijąc, i zazwyczaj prowadzona przez konferansjera. Rewia to wieloaktowe show z muzyką, tańcem i skeczami bez nadrzędnej fabuły, spięte wspólnym motywem przewodnim. Show dekad w Pradze sytuuje się po stronie rewii: numery połączone motywem, a w sali stoły biesiadne.

Skąd pochodzi słowo kabaret

Słowo jest stare. Pochodzi z pikardyjskich lub walońskich określeń małego pokoju, a zapisane użycie pojawia się w Tournai w 1275 roku. W średniowiecznym niderlandzkim oznaczało tanią gospodę lub restaurację. W Paryżu kabarety istniały już pod koniec XV wieku i różniły się od tawern tym, że podawano w nich jedzenie oraz wino, na obrusie, płacone od talerza. Wiadomo, że spotykali się w nich pisarze tacy jak Molière i Racine. Rozrywka przyszła później.

Paryż i pierwszy nowoczesny kabaret

Le Chat Noir otwarto w Montmartre w 1881 roku z inicjatywy impresaria Rodolphe'a Salisa i uchodzi on za pierwszy nowoczesny kabaret. Goście siedzieli przy stolikach i pili, podczas gdy na scenie odbywał się program variété, a konferansjer żartował ze znanymi gośćmi. Sam Salis rozpoczynał występy monologami wyśmiewającymi bogaczy i ówczesnych polityków. Od 1862 roku w Paryżu pojawiały się music-halle z bardziej wystawnymi kostiumami, śpiewem i tańcem, a konkurencja ze strony kina popychała je w XX wieku ku coraz większym widowiskom.

Berlin i Kabarett

Niemiecki Kabarett narodził się w 1901 roku, gdy Ernst von Wolzogen otworzył w Berlinie Überbrettl; monachijski Elf Scharfrichter powstał w tym samym roku. Cenzura ograniczała to, co mogli mówić artyści, aż do końca I wojny światowej. W latach dwudziestych Kabarett rozkwitł, znany z satyry politycznej i humoru wisielczego, a jednocześnie zachowujący kameralną atmosferę francuskiego wzorca. Ten satyryczny nurt to znaczenie, jakie niemieckojęzyczni odbiorcy wciąż przypisują temu słowu — dlatego niektórzy goście, widząc na plakacie słowo „cabaret", spodziewają się skeczy i żartów.

Złote lata rewii

Rewia ma korzenie w rozrywce popularnej XIX wieku, a jej złote lata przypadły na okres między 1916 a 1932 rokiem. Francuskie słowo oznacza przegląd — jak w przeglądzie bieżących wydarzeń — a Florenz Ziegfeld spopularyzował francuską pisownię od 1907 roku. Rewie słynęły przede wszystkim z wizualnego spektaklu, z występami solowymi przeplatanymi zespołami tanecznymi, choć często satyryzowały także aktualne postaci i mody. Kompozytorzy i autorzy tekstów, w tym Irving Berlin i George Gershwin, pisali dla nich.

Berliński kabaret, który większość sobie wyobraża

Gdy goście słyszą słowo „cabaret", wielu wyobraża sobie weimarski Berlin z musicalu Cabaret — broadwayowskiego show Kandera i Ebba opartego na powieści Christophera Isherwooda „Goodbye to Berlin". Ta historia rozgrywa się w latach, gdy niemiecki Kabarett był najostrzejszy, zanim po 1933 roku partia nazistowska przystąpiła do jego represjonowania, a większość niemieckojęzycznych artystów kabaretowych udała się na emigrację. To sugestywny obraz, ale opisuje jedno miasto w jednym momencie. Współczesne widowiska rewii dla międzynarodowej publiczności czerpią dziś znacznie bardziej ze spektaklu music-hallu niż z tamtego zadymionego, politycznego wnętrza.

Co to oznacza dla Twojego wieczoru

Znajomość tej różnicy pozwala właściwie ustawić oczekiwania. Kabaret satyryczny opiera się na języku i lokalnej polityce; rewia opiera się na kostiumie, muzyce i ruchu, dzięki czemu przekracza bariery językowe. Prezentowane w centrum Pragi „dekady" należą do drugiej rodziny — dlatego międzynarodowi goście mogą je śledzić bez znajomości choćby słowa po czesku. Stoliki i opcjonalna kolacja nawiązują do tradycji kabaretowej, a wielkie numery zespołowe pochodzą z rewii. Przewodnik po samym widowisku obejmuje miejsca, kolację i harmonogram.

Czytaj dalej: Praski pokaz kabaretowy: czy warto?