Χορευτικές τρέλες του εικοστού αιώνα

Γιατί οι δεκαετίες δουλειάς στη σκηνή

Ένα μουσικό θέαμα που διατρέχει τον εικοστό αιώνα έχει ως δώρο μια εξαιρετική δομή. Σχεδόν κάθε δεκαετία είχε έναν χορό που οι νέοι υιοθετούσαν, οι μεγαλύτεροι ανησυχούσαν γι' αυτόν και όλοι αναγνωρίζουν σήμερα. Το κοστούμι κάνει τη μισή δουλειά: ένα φόρεμα με φράντζες λέει «δεκαετία του 1920» πριν καν κουνηθεί κανείς, το παντελόνι καμπάνα λέει «δεκαετία του 1970». Το να γνωρίζει κανείς λίγα για κάθε τρέλα κάνει τους αριθμούς πιο διασκεδαστικούς στην τοποθέτησή τους. Αυτό που ακολουθεί είναι γενική ιστορία, αντλημένη από τα λήμματα της Wikipedia για κάθε χορό· η επιλογή και η σειρά των αριθμών σε κάθε παράσταση είναι δική της υπόθεση. Διαβάστε το σαν οδηγό πεδίου για τη βραδιά: μερικές ενδείξεις για να ακούτε και να παρατηρείτε, ώστε κάθε αλλαγή κοστουμιού και μουσικής να σας λέει περίπου πού στην πίστα του αιώνα έχετε προσγειωθεί.

Το τσάρλεστον

Το τσάρλεστον πήρε το όνομά του από την παραθαλάσσια πόλη Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας. Ο ρυθμός του έφτασε στη mainstream χορευτική μουσική μέσα από μια μελωδία του 1923, το «The Charleston», του συνθέτη και πιανίστα James P. Johnson, που προερχόταν από το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ Runnin' Wild. Ο χορός πιθανότατα γεννήθηκε από παλαιότερους αφροαμερικανικούς χορούς πρόκλησης και στο Χάρλεμ εξελίχθηκε σε ένα γρήγορο βήμα με κλωτσιές, με τα πόδια να τιναχτούν μπρος και πίσω. Η κορύφωσή του ήρθε το 1926 και το 1927. Στη σκηνή, αναζητήστε γόνατα που λικνίζονται, τακούνια που κλωτσούν και φράντζες με χάντρες να πετούν.

Ο Σουίνγκ και το Λίντι Χοπ

Ο χορός σουίνγκ αναπτύχθηκε παράλληλα με το μουσικό στυλ της τζαζ σουίνγκ μεταξύ της δεκαετίας του 1920 και του 1940. Εκατοντάδες στυλ εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν· το πιο γνωστό σήμερα είναι το Lindy Hop, που γεννήθηκε στις αφροαμερικανικές κοινότητες του Χάρλεμ το 1928. Συνδυάζει χορό σε ζευγάρια και σόλο χορό, και η χαρακτηριστική του κίνηση είναι το swingout, που μετακινεί τους χορευτές ανάμεσα σε μια ανοιχτή θέση χέρι-με-χέρι και μια κλειστή. Το Jitterbug έγινε μια γενική ονομασία για αυτούς τους γρήγορους, ζωηρούς χορούς. Στη σκηνή, τα σουίνγκ κομμάτια σημαίνουν ζευγάρια, περιστροφές και σηκώματα.

Ροκ εντ ρολ

Το ροκ εν ρολ πήρε μορφή στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και τις αρχές του 1950, συνδυάζοντας ριθμ εντ μπλουζ με γκόσπελ, τζαζ, μπούγκι-γούγκι και κάντρι, και πήρε το όνομά του το 1954. Το μπάκμπιτ, συνήθως από το ταμπούρο, το έκανε πρώτα απ' όλα χορευτική μουσική. Οι έφηβοι βρήκαν αυτόν τον ρυθμό ιδανικό για να αναβιώσουν το τζίτερμπαγκ των χρόνων των μεγάλων ορχηστρών, και νέες χορευτικές τρέλες ακολούθησαν σε σχολικούς χορούς και πάρτι σε υπόγεια. Φούστες με φούρφουλα και γρήγορα βήματα είναι η γνώριμη εικόνα της εποχής.

Η ανατροπή

Η συστροφή εμπνεύστηκε από το ροκ εντ ρολ και έγινε παγκόσμια μανία από το 1959 έως τις αρχές της δεκαετίας του '60. Η εκδοχή του «The Twist» από τον Chubby Checker έφτασε στο νούμερο ένα το 1960 και ξανά το 1962. Τα βήματα είναι απλά: τα πόδια σε απόσταση περίπου όσο το πλάτος των ώμων, οι γοφοί, ο κορμός και τα πόδια περιστρέφονται μαζί πάνω στα μπροστινά μέρη των πελμάτων, τα χέρια απλωμένα και σχεδόν ακίνητα. Το περιοδικό Time σημείωσε ότι οι χορευτές μετά βίας αγγίζουν ο ένας τον άλλον. Είναι η πιο εύκολη δεκαετία να εντοπίσεις από την άλλη άκρη της αίθουσας.

Disco

Η ντίσκο αναδύθηκε από την αμερικανική αστική νυχτερινή ζωή στα τέλη της δεκαετίας του 1960, βασισμένη σε ρυθμούς four-on-the-floor, συγκοπτόμενες γραμμές μπάσου, έγχορδα και χάλκινα. Οι ίδιες οι ντισκοτέκ ήταν ως επί το πλείστον γαλλική επινόηση. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1975 το Hustle κυριαρχούσε στην πίστα, και η ταινία Saturday Night Fever του 1977 έφερε τον χορό ντίσκο στο ευρύ κοινό. Η εμφάνιση είναι αλάνθαστη: μπάλες καθρέφτη, πολύχρωμα φώτα που αναβοσβήνουν και ρούχα κομμένα για ελευθερία κίνησης. Οι μπάλες καθρέφτη και το πολύχρωμο φως που αναβοσβήνει είναι το σήμα κατατεθέν της.

Η ποπ και το τέλος του αιώνα

Η ποπ μουσική στη σύγχρονη μορφή της χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία, και για ένα διάστημα σήμαινε περίπου το ίδιο με το ροκ εντ ρολ. Αργότερα κατέληξε να αντιπροσωπεύει μουσική με επαναλαμβανόμενα ρεφρέν, πιασάρικα hooks και ρυθμούς φτιαγμένους για χορό, δανειζόμενη από το ροκ, τον χορό και τα λατινικά στυλ. Αυτό κάνει τις τελευταίες δεκαετίες ενός αιώνα ρεβύ να είναι οι πιο ποικίλες: χορογραφία μουσικών βίντεο, ομαδικές ρουτίνες και μεγάλα φωνητικά νούμερα. Ο πρακτικός οδηγός καλύπτει την ίδια τη βραδιά.

Διαβάστε στη συνέχεια: Παράσταση καμπαρέ στην Πράγα: αξίζει;